• Hafðu samband
• Hvar er leikhúsið?

Fimmtudagur, 09. desember 2004 19:04 Stiklað á stóru í sögu LK

Leikfélag Kópavogs var stofnað 5. janúar 1957 þegar 46 áhugamenn komu saman í barnaskólanum, Kópavogsskóla, gagngert til þess að stofna leikfélag. Helstu frumkvöðlar að stofnun voru: Erlendur og Inga Blandon, Árni Sigurjónsson, Guðrún Þór, Auður Jónsdóttir, Hulda Jakobsdóttir, Sveinn Halldórsson, Loftur Ámundason, Ágústa Björnsdóttir, Guðmundur Guðmundsson, Sigríður Einarsdóttir, Magnús Bæringur Kristinsson, Sólveig Sandholt og Gunnar Hallgrímsson. Flestir stofnendur félagsins höfðu litla reynslu í leiklist en strax í upphafi var reynt að vanda val leikstjóra. Fyrsti formaður félagsins var Erlendur Blandon.

Ekkert húsnæði var til undir slíka starfsemi og var því aðstaða til leiksýninga mjög erið. Leikfélagið fékk þó inni hjá barnaskólanum í bænum og starfaði þar við mjög bágbornar aðstæður. Þar var ekkert svið og lofthæðin var takmörkuð en sett var upphækkun í hálfa kennslustofu og þar á bak við var aðstaða leikara. Ekki er vitað nákvæmlega hversu margir áhorfendur komust fyrir, í þessu sérsæða leikhúsi, en allraf var fullt hús.

Fyrsta verkefni félagsins var Spanskflugan eftir Arnold og Bach. Undir leikstjórn frú Ingibjargar Steinsdóttur. Hún lék með Leikfélagi Reykjavíkur og hafði aflað sér menntunar í leiklist í Þýskalandi. Hún lék einnig í fyrstu íslensku talmyndinni Milli fjalls og fjöru eftir Loft Guðmundsson. Haustið eftir setti félagið upp Leynimel 13 eftir Þrídrang. Þrír landskunnir menn leyndust bak við það höfundarnafn, þeir Haraldur Á. Sigurðsson, Emil Thoroddson og Indriði Waage. Á 25 ára afmæli Leikfélgsins var Leynimelur 13 sýndur aftur með auknum og endurbættum söngvum.

Árið 1959 er fyrsti hluti félagsheimilis Kópavogs tilbúinn og þar sýnir leikfélagið sína þriðju uppsetningu. Hús Félagsheimilisins sem stendur við Fannborg er ekki nema rúmlega helmingur af því húsnæði sem átti að reisa, því meðal annars var ætlunin að byggja kvikmyndahús fyrir 700-800 manns. Enda var þá litið á kvikmyndahúsarekstur sem örugga gróðalind. Til bráðabirgða var innréttað lítið bíó í húsinu sem tók 285 manns í sæti, Kópavogsbíó. Það er sami salurinn og í dag heitir Höfuðból og hefur verið leikhús Leikfélags Kópavogs.

Það þóttu mikil tímamót þegar Leikfélagið flutti í Félagsheimilið og fannst félögum nokkurs um vert að sýna nú hversu það væri megnugt við bætta aðstöðu og afráðið var að taka til sýninga kínverska gamanleikinn Veðmál Mæru Lindar eftir S.J. Hsiung. Gunnar R. Hansen var leikstjóri, samdi tónlist og teiknaði alla búninga og sviðsmynd. Gunnar hafði starfað sem leikstjóri og listrænn leiðtogi hjá Leikfélagi Reykjavíkur. Það þótti stór stund þegar fyrsta verkefnið var flutt á raunverulegu leiksviði, eftir langan æfingatíma og mikinn saumaskap.

Næsta verkefni var hið fræga sakamálaleikrit Músagildran eftir Agöthu Christie í leikstjórn Klemensar Jónssonar. Þar á eftir var fyrsta frumsamda leikverkið, sérstaklega samið fyrir Leikfélag Kópavogs, Alvörukrónan annó 1960 eftir Túkall. Bak við það höfundarnafn leyndist útvarpsmaðurinn góðkunni Jónas Jónasson, sem einnig leikstýrði og samdi tónlistina, og Gunnar M. Magnússon rithöfundur. Fyrsta barnaleikritið var sýnt 1961. Lína langsokkur eftir Astrid Lindgren í leikstjórn eins félagsmanns, Gunnvöru Braga Sigurðardóttur sem átti eftir að starfa mikið með félaginu.

Leikhúsið var rekið í sambýli við bíóið og fljótlega kom í ljós hversu erfitt það var. Leiklistin þurfti alltaf að víkja því litið var á bíóreksturinn sem fjárhagslegan hornstein félagsheimilisins. Því þótti það mikil fórn þegar fella þurfti niður kvikmyndasýningu vegna leiksýningar og enn meiri fórn ef aðeins var um æfingu að ræða. Vegna þessa var félagið mörg ár á hrakhólum með æfingapláss og var oft brugðið á það ráð að æfa eftir kl. 23.00. Þegar Sjónvarpið hóf starfsemi sína fór fljótlega að halla undir fæti hjá kvikmyndahúsunum og árið 1975 var bíórekstri endanlega hætt í Kópavogsbíói. Hófst þá kafli í sögu félagsins sem er að mörgu leyti einstakur.

Árin 1975-1984 tekur Leikfélag Kópavogs Kópavogsbíó á leigu og varð þá sinn eigin húsráðandi í sínu eigin leikhúsi. Þessi níu ár voru erfið fjárhagslega en forsendan fyrir blómlegu starfi. Þá var ákveðið að setja markið hátt eftir nokkra lægð og varð söngleikurinn Bör Börsson jr. fyrir valinu. Færður í leikbúning af Harald Tussberg eftir sögu Johans Falkberget. Leikstjóri var Guðrún Þ. Stephensen og hefur enginn leikstjóri starfað eins oft með félaginu. Fimm manna hljómsveit undir stjórn Björns Guöjónssonar var í sýningunni. Allir búningar í sýningunni voru fengnir að láni hjá Borgarleikhúsinu í Þrándheimi, vinabæ Kópavogs í Noregi. Árið 1979 voru Glataðir snillingar, eftir færeyska sagnaskáldið William Heinsen settir á svið í leikgerð Caspars Kock. Leikstjóri var Stefáns Baldursson. Þetta var liður í norrænni menningarviku sem Kópavogskaupstaður stóð fyrir. Gestirnir komu frá öllum sex vinabæjum Kópavogs á Norðurlöndum.

Húsnæði Kópavogsbíó fór nú að láta á sjá og var þá gerður samningur milli sjálfseignarstofnunar Félagsheimilis Kópavogs og Bæjarstjórnar Kópavogs um endurbyggingu 1. og 2. hæðar, viðbyggingu við austurhlið hússins en Kópavogskaupstaður eignaðist 3. og 4. hæð. Leikfélagið fékk búningsherbergi í nýbyggingunni, sem var mikil breyting frá því sem áður var, auk þess sem það fékk skiptisvið sem er nefnt Hjáleigan, húsgagnageymslu og skrifstofupláss. Viðbyggingin bætti mjög aðstöðu til leiksýninga en nú var aftur hafið samstarf með öðrum félögum um leiksalinn, Höfuðból, sem oft gat verið erfitt.

Árin 1984-1987, á meðan á endurbyggingu 1. hæðar stóð sfarfaði leikfélagið í Hjáleigunni. Þar voru m.a. sett upp leikritin Vals eftir Jón Hjartarson undir leikstjórn höfundar og Lukkuriddarinn eftir J.M. Synge í leikstjórn tveggja innanfélagsmanna, Helgu Harðardóttur og Rúnars Lund. Þar hafa einnig verið haldin margskonar námskeið á vegum félagsins og í samvinnu við Bandalag íslenskra leikfélaga.

Leikfélagið hafði áhuga á að efla starf og áhuga unglinga á leiklist og stofnaði upp úr því Unglingadeild LK, árið 1994. Á annan tug unglinga sóttu leiklistarnámskeið sem Stefán Sturla Sigurjónsson, leikari og leikstjóri, stýrði. Að því loknu færði hópurinn upp eigin gerð af Pilti og stúlku, sem Stefán Sturla stýrði.

Leikfélag Kópavogs hélt upp á 35 ára afmæli sitt árið 1992. Í tilefni þess var gefið út vandað afmælisrit þar sem stiklað var á stóru í sögu félagsins fyrstu þrjá og hálfan áratuginn. Vegna tímamótanna var einnig ráðist í að setja upp viðamikið og mannmargt íslenskt verk,  Son skóarans og dóttur bakarans eftir Jökul Jakobsson. Frumsýnt var síðla vetrar 1992 og sýningin tekin upp að nýju haustið 1993.

Eftir áramót var kvæðinu vent í kross og leitað á gamalkunnug mið þegar Ottó nashyrningur eftir Ole Lund Kirkegaard var sett upp. Segja má að Kirkegaard sé eitt af höfuðskáldum félagsins því þetta var fjórða sýningin sem byggð var á sögu eftir hann. Hinar voru Gúmmí-Tarzan, Fróði og allir hinir grislingarnir og Virgill litli. Hörður Sigurðarson gerði leikgerð og söngtexta, Jósep Gíslason samdi tónlist en leikstjóri var Þórunn Magnea Magnúsdóttir.

Leikárið sem hófst haustið 1993 var sögulegt fyrir ýmissa hluta sakir þar sem bryddað var upp á nýmælum í starfinu. Í stað þess að hefja leikárið á verkefnavali og uppsetningu sýningar settust félagar á skólabekk og sökktu sér ofan í leiklistarsöguna undir handleiðslu Ásdísar Skúladóttur. Fram að áramótum hittist hópurinn reglulega og hlýddi á fyrirlestra Ásdísar auk gestafyrirlesara en af þeim má m.a. nefna Brynju Benediktsdóttur leikstjóra sem rifjaði upp uppfærslur á forngrískum verkum á Íslandi, Helga Hálfdanarson þýðanda sem ræddi við hópinn um verk Shakespeares, Karl Guðmundsson leikara og þýðanda sem fjallaði um klassísku gamanleikjahefðina og Þorstein Gylfason heimspeking sem ræddi um verk Bertolts Brecht.

Í kjölfar námsins var sett upp dagskrá þar sem sýnd voru brot úr nokkrum klassískum verkum leikbókmenntanna, Lýsiströtu, Ímyndunarveikinnar og Draums á Jónsmessunótt. Farið var í leikferð norður á land og sýnt í Freyvangi. Önnur nýmæli í starfinu var stofnun unglingadeildar. Auglýsingar í skólum bæjarins skiluðu á þriðja tug áhugasamra ungmenna sem hófust handa við að setja upp Pilt og stúlku í leikstjórn Stefáns Sturlu Sigurjónssonar. Ekki voru sýndar nema 2 sýningar en tilraunin tókst afar vel og urðu nokkrir úr hópnum fyrirferðamiklir í sýningum félagsins næstu árin.
Einnig stóð félagið fyrir viðamiklu götuleikhúsnámskeiði sem Kári Halldór leikstjóri leiddi og afrakstur þess setti mikinn svip á 17. júní-hátíðarhöldin í Kópavogi það árið.

Eldri deildin hélt áfram samstarfi með Ásdísi Skúladóttur og lagði nú til atrennu við eitt af höfuðskáldunum, sjálfan Henrik Ibsen. Ekki var látið nægja að sýna eitt verk heldur lét fólk sig ekki muna um að setja upp hvorutveggja Brúðuheimilið og Heddu Gabler. Verkin voru nokkuð stytt en að baki valinu var sú hugsun að skoða saman þessi tvö öndvegisverk sem að ýmsu leyti kallast á. Sýningin hlaut góða dóma og var einnig sýnd á Leiklistarhátíð BÍL í Mosfellsbæ um vorið. Þar var einnig hinn lífseigi Íþróttungur á ferðinni sem opnaði hátíðina í íþróttahúsinu við mikinn fögnuð. Íþróttungur er óumdeilanlega merkilegt of frumlegt fyrirbæri sem i senn sýndi hinn rammíslenska ungmennafélagsanda með vænum skammti af sirkusatriðum og íþróttagríni með sérkennilegum dönskum undirtóni. Um vorið var Sigurði Grétari Guðmyndssyni falið að taka saman dagskrá úr ljóðum nokkurra skálda í Kópavogi. Ljóðadagskrána flutti hann síðan ásamt fleiri félögum úr LK í Gerðarsafni í tilefni af opnun safnsins.

Leikárið 1994-1995 var einnig óvenjulegt að ýmsu leyti því eina stóra sýningin á fjölunum var Silfurtúnglið sem unglingadeild félagsins sýndi í leikstjórn Stefáns Sturlu. Sýningin var öllu viðameiri en Piltur og stúlka og m.a. var heil hljómsveit á sviðinu sem lék undir söngvum. Margir frambærilegir kraftar komu þarna fram og má þar m.a. nefna Hafdísi Huld sem síðar hefur gert það gott sem tónlistarmaður og Birgittu Birgisdóttur leikkonu.
 
Eldri deild félagsins ákvað að breyta út af venjunni og setja upp röð leikdagskráa. Var þar um að ræða leikþætti, tónlistaratriði og fleira, að mestu frumsamið og flutt og stjórnað af félögum LK. Þarna ruddi Leikfélagið brautina eins og svo oft áður með áherslu á uppsetningu stuttverka sem síðan hefur orðið mjög algengt hjá öðrum leikfélögum. Nokkrir þeirra leikþátta sem félagar sömdu og sýndu þetta leikár hafa orðið lífseigir og verið settir upp víða. Ekki var þó allt búið því Íþróttungur lét aftur á sér kræla og var sýndur á lýðveldishátíðinni á Þingvöllum sumarið 1994. Giska má á að milli 10 til 15 þúsund manns hafi séð sýninguna og er það sennilega mesti áhorfendafjöldi á sýningu félagsins fyrr og síðar.

Kári Halldór hafði séð um götuleikhús með unglingadeild félagsins en árið 1995 var hann ráðinn til að setja upp sýningu með eldri deild. Ákveðið var að setja upp Á gægjum eftir Joe Orton. Verkið var þýtt að nýju af Bjarna Guðmarssyni og Herði Sigurðarsyni.

Tími var kominn til að setja upp barnaleikrit að nýju og nú var það sjálfur Galdrakarlinn í Oz. Unglingastarfið var nú farið að skila sér í eldri deild því í aðalhlutverkið, Dórótea var í höndum Lovísu Árnadóttur sem tekið hafði þátt í starfi unglingadeildarinnar. Upphaflega var ráðgert að  sýna í Hjáleigunni en eftir opna æfingu, viku fyrir frumsýningu, þar sem Sylvía Gústafsdóttir í hlutverki nornarinnar skelfdi sum börnin ótæpilega var ákveðið að sýna í stóra salnum þar sem nálægðin var ekki eins mikil. Í fyrsta sinn í nokkuð langan tíma var sýningin sett upp af innanfélagsfólki eingöngu. Tónlistin í sýningunni var flutt af bandi en umsjón með henni hafði Jósep Gíslason, Jóhanna Pálsdóttir sá um búninga, Örn Alexandersson, Þorleifur Eggertsson og Frosti Friðriksson um leikmynd, Skúli R. Hilmarsson um lýsningu og leikstjóri var Hörður Sigurðarson.

Eins og áður hefur verið sagt var unglingadeildin orðin fastur liður í starf félagsins og næsta sýning þess sýndi að þar var að verða til afar áhugaverður og hæfileikaríkur hópur. Þórhallur Gunnarsson var fenginn til að setja upp spunaleiksýninguna Kakófóníu með hópnum og var hún byggð á Rómeó og Júlíu eftir Shakespeare með nokkrum West Side Story áhrifum. Á þessum tíma átti félagið í nokkrum deilum við Nafnlausa leikfélagið, vegna nýtingar á húsinu og endaði það í þetta sinn með þeirri málamiðlun að við fengum inni með sýninguna í fyrrum húsnæði Krossins í Auðbrekku. Var þar komið upp leikhæfu húsnæði á stuttum tíma með samstilltu átaki.

Kakófónía tókst afar vel og hlaut einróma lof þeirra sem sáu. Bandalagið hafði auglýst eftir sýningum til að taka þátt í norrænni leiklistarhátíð fyrir unglinga í Vordingborg í Danmörku um sumarið og var ákveðið að sækja um þátttöku. Dómnefnd á vegum BÍL valdi á milli Kakófóníu og sýningar Stúdentaleikhússins og var ekki í nokkrum vafa um að Kakófónía yrði fulltrúi Íslands á hátíðinni. Þangað hélt hópur um 15 unglinga ásamt Þórhalli leikstjóra, Skúla R. Hilmarssyni ljósamanni og Herði Sigurðarsyni hljóðmanni og kom, sá og sigraði á hátíðinni. Fékk sýningin frábærar viðtökur og þótti bera af því sem í boði var.

Deilur við forsvarsmenn Nafnlausa leikhópsins sem áður er minnst á höfðu þær afleiðingar að erfiðara var að fá inni til æfinga og sýninga en verið hafði áður. Einnig sótti Leikfélag MK í salinn sem ekki einfaldaði málin. Ekki síst vegna þessa var starfsemi félagsins með rólegra móti leikárið 1995-1996. Þó æfði Skúli R. Hilmarsson upp einþáttunginn Um skaðsemi tóbaksins eftir Tsjekoff sem m.a. var sýndur í einþáttungahátíð BÍL í Borgarfirði um vorið.

Enn var brotið blað haustið 1996 þegar sett var upp barnaleikritið Rúi og Stúi eftir grunnhugmynd Skúla R. Hilmarsson og Örn Alexandersson sem hópurinn og leikstjóri unnu síðan áfram með. Var það í fyrsta sinn sem sett var upp leikrit í fullri lengd frumsamið af félagsmönnum. Húsnæðismálin voru enn í sama farinu og enduðu að þessu sinni með því að stjórn sá ekki annað fært en að finna nýtt húsnæði til sýninga. Frumsýningin fór fram í sal í Hafnarhúsinu í Reykjavík sem og aðrar sýningar verkinu. Er þetta í fyrsta sinn sem Leikfélag Kópavogs neyðist til að sýna utan heimabæjarins síðan Hárið var sett upp en þá var það að vísu að eigin frumkvæði félagsins en ekki vegna ytri aðstæðna. Rúi og Stúi fékk mjög góðar viðtökur og þótti frumleg og vel gerð barnaleiksýning.

Unglingadeildin lét ekki heldur sitt eftir liggja og nú var sett  upp spunaleiksýningin Sama þótt ég sleiki í umsjón og leikstjórn Vigdísar Jakobsdóttur. Var þar á ferðinni parodía á glæpamyndir fyrri ára, einskonar film noir á leiksviði. Afar skemmtilegur blær var á sýningunni og má þar t.d. nefna að um smíðar sá Frosti Friðriksson sem síðar hefur getið sér gott orð fyrir leikmyndahönnun, m.a. í sýningum Þjóðleikhússins. Með örfáum undantekningum höfðu enda hönnunar- og tæknimál sýninga verið í höndum innanfélagsmanna síðan fyrir 1990. Þar lögðu ýmsir hönd á plóginn, m.a. Skúli R. Hilmarsson, Þorleifur Eggertsson, Örn Alexandersson, Jósep Gíslason, Alexander Ólafsson og ýmsir fleiri. Þrjú þeirra sem tóku þátt í sýningunni hafa síðar lagt stund á leiklistarnám, þau Birgitta Birgisdóttir, Magnús Guðmundsson og Anna Brynja Baldursdóttir.

Vorið 1997 voru settir upp þrír einþáttungar eftir Anton Tsjekoff undir yfirskriftinni Með kveðju frá Yalta. Voru það Björninn, Bónorðið og eintalið Um skaðsemi tóbaksins sem Skúli R. Hilmarsson hafði áður flutt. Sýningin sem var innanfélagsverkefni að öllu leyti hlaut afar góða dóma. Leikarar voru úr þeim hópi sem hafði verið kjarni LK í allnokkur ár auk eins nýliða, Ragnhildar Þórhallsdóttur. 

Í upphafi árs 1998 var ráðist í uppsetningu á verkinu Umhverfis jörðina á 80 dögum. Gert var átak í að fá nýtt fólk í félagið og tókst það afar vel. Sýningin sem var í leikstjórn Frosta Friðrikssonar skartaði fjölda nýrra meðlima og hluti þeirra hélt áfram að starfa með félaginu og gerir enn.

Ofangreindar tvær sýningar voru nokkuð táknrænar þar sem hálfgerð kynslóðaskipti urðu frá ”gamla” kjarnanum sem setti upp Tsjekoff-dagskrána og þeim nýju félögum sem tóku þátt í Umhverfis jörðina á 80 dögum.
Síðarnefndi hópurinn ásamt nokkrum þeim sem hófu að starfa með Unglingadeildinni nokkrum árum fyrr, voru áberandi í sýningum félagsins leikárið 1998-1999. Fyrst var sett upp leikrit Dario Fo Betri er þjófur í húsi en snurða á þræði í leikstjórn Völu Þórsdóttur. Eftir áramót var síðan Ásdís Þórhallsdóttir fengin til að setja upp Kirsuberjagarðinn eftir Tsjekoff. Hópurinn í þessum tveimur sýningum þótti nokkuð ungur en engu að síður fengu þær ágæta dóma.

Þrátt fyrir að slangur af nýjum félögum hefði tekið þátt í starfinu árin á undan var svo komið haustið 1999 að erfitt var að fá fólk til starfa, ekki síst stjórnastarfa. Við það bættust erfið samskipti við bæjaryfirvöld vegna húnsæðis og ekki síður vegna umsamins rekstrarstyrks sem týndist í skriffinnskubákninu ár eftir ár og fékkst ekki greiddur nema með gríðarlegum eftirgangsmunum. Svo alvarlegt var ástandið að hópur eldri félaga hélt fund sumarið 1999 þar sem í alvöru var rætt um að leggja félagið niður. Ekki fór þó svo og í kjölfarið komu inn til starfa eldri félagar sem höfðu verið til hlés um nokkurt skeið. Má þar nefna Guðrúnu Íssberg, Bjarna Guðmarsson og Hörð Sigurðarson.

Haustið 1999 var ráðist til atlögu við enn einn skáldjöfurinn og að þessu sinni var komið að Shakespeare sjálfum. Var þetta í fyrsta sinn sem félagið sýndi verk eftir hann og að auki var gengið lengra með því að sýna Líku líkt, eitt af minna þekktu verkum hans sem ekki hafði áður verið sýnt á landinu svo vitað væri. Þorgeir Tryggvason sem aðallega var þekktur sem meðlimur í Hugleik var fenginn til að leikstýra og hópurinn var blanda af eldri og yngri félögum auk gestaleikarans Huldu Hákonardóttur úr Hugleik.

Haustið 2000 hófst leikárið á námskeiði sem Ágústa nokkur Skúladóttir hafði umsjón með. Var þetta upphafið á afar farsælu samstarfi félagsins við Ágústu sem hefur skilað mörgum afbragðsleiksýningum síðan. Afrakstur námskeiðsins var skemmtileg leikdagskrá sem hlaut nafnið Ski/yssur. Mátti þar þegar sjá þær aðferðir sem Ágústa hefur getið sér gott orð fyrir í leiksýningum hjá LK og annarstaðar.

Eftir áramót 2000 var Hinn eini sanni eftir Tom Stoppard settur upp í leikstjórn Bjarna Guðmarssonar og tókst sýningin með miklum ágætum. Er hér var komið sögu var komið öllu meira líf í félagið en árið áður og ljóst að það var ekki tilbúið að deyja nema síður væri.

Ágústa Skúladóttir var ráðin til að setja upp sýningu sem unnin væri með ”devised theatre” aðferðinni sem hennar verk eru gjarnan byggð á. Ákveðið var að setja saman nokkur Grimmsævintýra og má segja að þar hafi byrjað mikið ævintýri sem enginn sá fyrir. Tæpast er hægt að mótmæla því að Grimmsævintýri séu rauðasta rósin í hnappagati félagsins í þeirri 50 ára ævi sem að baki er. Sýningin fékk gríðarlega góða leikdóma og einróma lof þeirra sem sáu. Hvar sem borið var niður einkenndist sýningin af frumleika, sköpunarkrafti og afstöðu til leikhússins sem þótti á margan hátt ný og fersk hvort sem litið var til áhuga- eða atvinnuleikhúss.  Sýningin fékk mikla aðsókn en enn á ný komu húsnæðisvandamálin í bakið á félaginu og þurfti að hætta sýningum fyrir fullu húsi þar sem húsnæðið var upptekið vegna ferminga og annara veisluhalda. Þótti aðstandendum það ansi blóðugt.

Grimmsævintýri hlutu hinsvegar marga viðurkenningu og má þar fyrst nefna að IBBY-verlðaunin fyrir framlag til barnamenningar árið 2002. Stærsta stundin var þó vafalaust þegar dómnefnd Þjóðleikhússins valdi hana Athyglisverðustu áhugaleiksýningu ársins og bauð félaginu að sýna í Þjóðleikhúsinu þ. 16 júní sem það og gerði við mikla lukku áhorfenda og aðstandenda. Sögu sýningarinnar var þó langt í frá lokið því í fyrsta lagi kom boð um að sýna á Listasumri á Akureyri og var sýnt þar stuttu eftir Þjóðleikhússýninguna. Enn stærri leikferð stóð því fyrir dyrum því að í lok júlí var haldið til Västerås í Svíþjóð á leiklistarhátíð NEATA. Grimms var síðasta sýning hátíðarinnar og er skemmst frá því að segja að hún sló í gegn svo um munaði. Fulltrúar Litháen á hátíðinni hrifust svo af sýningunni að þeir buðu félaginu að koma og sýna á leiklistarhátíð þar haustið 2003.

Samstarfi við Ágústu Skúladóttur var haldið áfram og haustið 2002 hófust æfingar á Hljómsveitinni. Sýningin var unnin og samin í spunavinnu en byggt var á atburðum sem gerðust suður með sjó í upphafi 20. aldar. Kjarni leikara var úr hópi Grimmsara en nokkrir bættust þó í hópinn.

Eftir áramót var ákveðið að setja upp að nýju Rúa og Stúa en fljótt kom í ljós að ekki var grundvöllur fyrir því vegna húsnæðiseklu. Var kvæðinu því vent í kross og nokkrir hópar hófu að vinna hver í sínu horni að styttri þáttum sem sýndir voru um vorið undir heitinu Fjórréttað. Á dagskránni voru þrír stuttir þættir; Portrett eftir Magnús Guðmundsson og Örn Alexendersson, Leikæfing eftir Peter Barnes í leikstjórn Þorgeirs Tryggvasonar og tvö spunaverk, Óþekk(t)ar konur sem Vigdís Jakobsdóttir stýrði og samdi ásamt hópnum og öllu lengri þáttur sem hlaut heitið Kolla og stöðumælaverðirnir eftir Hörð Sigurðarson leikstjóra og hópinn. Þess má geta að Ágústa Eva Erlendsdóttir hlaut Tréhausinn fyrir besta leik í aðalhlutverki fyrir síðastnefnda verkið. Águsta hefur síðan getið sér gott orð með sínu alter ego, Sylvíu Nótt auk annarra starfa.

Leikárið 2003-2004 hófst með undirbúningi leikferðar Grimmsævintýra til Jonava í Litháen. Það setti nokkuð strik í reikninginn að tveir úr upphaflega hópnum höfðu sest á skólabekk í Leiklistarskóla Íslands og fengu ekki leyfi til að fara með hópnum. Inn í hópinn kom Frosti Friðriksson og gerðar voru nokkrar breytingar á sýningunni til að hægt væri að fækka í hópnum. Leikferðin tókst vel og í henni kviknaði auk þess hugmynd að sýningunni Memento mori sem frumsýnd var ári síðar í samstarfi við Hugleik.

Í militíðinni var hinsvegar sett upp leikritið Smúrtsinn eftir Boris Vian í leikstjórn Harðar Sigurðarsonar. Kvað þar við nokkuð dimman tón sem var breyting frá þeim gamanverkum sem félagið hafði sýnt misserin á undan.
Vorið 2004 voru síðan frumsýndir nokkrir stuttir þættir; Hinir gullnu bogar hugrekkisins í leikstjórn Hrundar Ólafsdóttur, Biðstöðvartvíleikur eftir Harold Pinter, og Heimkoman eftir Frosta Friðriksson, hvor um sig í leikstjórn Harðar Sigurðarsonar.

Æfingar á Memento mori sem áður er getið hófust haustið 2004 og enn var LK í farabroddi nýjunga þar sem sýningin var sett í samstarfi LK og Hugleiks. Ekki er vitað til þess að slíkt samstarf hafi farið fram áður þar sem eingöngu listrænar forsendur liggja til grundvallar. Átta manna leikhópur skiptist jafnt á milli félaganna en síðan voru hönnuðir og tæknifólk sitt á hvað úr félögunum. Hugmyndahópur studdi við bakið á uppsetningunni en Hrefna Friðriksdóttir skrifaði handritið. Memento mori var enn einn sigurinn hjá félaginu (og Hugleik að sjálfsögðu líka) og var m.a. valin besta sýning alþjóðlegu leiklistarhátíðarinnar á Akureyri sumarið 2005. Sumarið 2006 var hún svo sýnd á NEATA-hátíðinni í Færeyjum við mikla hrifningu og sumarið 2007 tekur hún þátt í IATA-hátíðinni í Suður-Kóreu.

Nokkur umskipti urðu hjá félaginu árið 2005. Ágústa S. Ágúststdóttir tók við formannsstöðu af Herði Sigurðarsyni og allnokkur breyting var í leikarahópi félagsins þegar sett var upp spunaleiksýningin Allra kvikinda líki í leikstjórn Guðjóns Þ. Pálmarssonar og Hrundar Ólafsdóttur, byggð á teiknimyndasögum. Uppsetningn tókst afar vel og hlaut góðar viðtökur. Hún tók einnig þátt í leiklistarhátíðinni á Akureyri og var þar gerður að henni góður rómur.
Haustið 2005 var enn haldið áfram með upsetningu með spunaaðferð sem félagið var eiginlega farið að sérhæfa sig í. Sigrún Sól Ólafsdóttir setti þá upp Það grær áður en þú giftir þig sem var lauslega byggt á Kirsuberjagarði Tsjekoffs en flutt til íslensks veruleika.

Áfram var haldið á sömu braut eftir áramót þegar Oddur Bjarni Þorkelsson var fenginn til að setja saman spunaleiksýningu sem fékk heitið ALF eða Andspyrnuhreyfing ljóta fólksins. Var þar um að ræða allsvakalegan splatterfarsa sem innihélt óborganlegar senur. Voru tvær þeirra sýndar á Stuttverkahátíð BÍL í Borgarleikhúsinu síðar um vorið.

Er hér með gert hlé á sögu Leikfélags Kópavogs